Hakkı Devrim tüm medyaya bugün bir gazetecilik dersi verdi.
Nasıl mı?
İşte yazısı:
“Dün yazıya oturmadan son dört günün gazetelerinden derlenmiş haber ve yazı kesiklerini saydım. 12 gazetede ve son dört günde 74 yazı ve haber yer almış, Oktay Ekşi’ye dair.
Basın-Yayın açısından elbette çok sözü edilecek bir hadisedir bu yaşadığımız. Meslekte es-kiliğine, başarısına, insan olarak beyefendiliğine eklenen (yüksek sesle tekrarlanmasa da hep bilinen) bir makamın da sahibiydi Oktay. Bırakın küçümser tonda «Amiral Gemisi» demekten ayrı bir haz alanları; İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana Türkiye’nin en önemli, haber yayma gücü en yüksek, en çok satılan ve okunan (bilcümle kahvelerde, lokallerde ve dahi berber salonlarında keza en çok yer alan) gazetemizdir Hürriyet bizim.
Gazeteciye «Bir gazete verir misin!» derseniz ad söylemeden, size bir Hürriyet uzatır. Son yıllarda, bilmem farkında mısınız, ölüm ilanları hemen de yalnız Hürriyet’e verilir oldu. Haber yayma gücü en yüksek gazete olduğunun, bence önemli bir belirtisi de budur.
Oktay Ekşi, hep bildiğiniz gibi BU gazetenin başyazarıydı. Saymadım, 36 yıldan beri, diyorlar. Ben köşekadısı diye anarım köşeyazarlarını. Gelin vaiz diye bir orta noktada buluşalım. Ee Oktay, Türkiye’de basın-yayın’ın (hani medya dediğiniz dünyanın) vâiz-i âzam’ı makamındaydı. O makamdan, istifa elbette ülke çapında önemli bir hâdise haline gelir.
Asıl konuya girmeden değinmek istediğim bir nokta da, basınımızda başyazarlık mevkiinin hayli zaman var ki lağvedilmiş olduğudur.
(...)Lafı uzatmadan soralım, nedir Oktay’ın dediği? «...analarını bile satan zihniyet» değil mi? Görünüşe bakılırsa herkes anladı bu lafı; lafı da ne demek, bu çok ağır küfrü(?).
Benzer ahvalde ben her şeyden önce sözlüklere bakarım. Hukuk mezunuyum, ama avukatlık brövem yok. Olsaydı Oktay’a «Başbakan ve taifesinin açacağı davalarda, müsaade et seni ben savunayım» derdim.
* Satmak fiilinden başlıyorum. Tek anlamı varmış gibi burada «Kadın satmak» diye algılanıyor. Mecazî anlamı: «menfaat karşılığında fedâ etmek, (o şey veya kimseye) ihanet etmek »’tir : vicdanını satmak, dostunu satmak, vatanını satmak, müvekkilini satmak gibi... Deyimleri de bileceksiniz: afi satmak, akıl satmak, bir pula satmak, çalım satmak, kargayı bülbül diye satmak... Sözlükler kelime ve deyişleri, küfür niteliği varsa belirtir: anasının ipini satmış veya pazara çıkarmış deyiminde bile böyle bir not yok.
* Anasını satayım, ver bir kadeh daha!, deriz. («Önemi yok, ne olursa olsun» anlamındadır.) Argo’daki anlamı: «Boşver, aldırma!»
* Anasını sattığım, «Allah belasını veresice, meret...» demektir.
* Anasını sat’ın anlamı (hepsini sözlüklerden aynen alıyorum) «Önem verme, aldırma!»
* Gene argo’da: Anasını satmak, «Bir şeye anasını bile satacak kadar önem vermemek, umursamamak.» (Burhan Felek.) «İnkâr ediyorsun demek, dedi. İkrar ediyorum anasını sattığım, dedim» (Haldun Taner). Anasını sattığımın... «Bir kimsenin hükmünü geçiremediği, elde edemediği bir şeye karşı duyduğu hasret ve esefi dile getiren serzeniş ve sitem sözü.» Örnek, Anasını sattığımın dünyası, bize hiç rahat yüzü göstermedi.»
*
Argomuzda «Anasının ırzına geçmek anlamında küfür olarak kullanılır» diye tarif edilen çirkin bir söz var. Kusuruma bakmayın buraya aynen alıyorum: «Anasını bellemek (veya fallamak.)»
Benim Türkçe bilmez cahillerim –gördüğünüz gibi hepsi; ama başbakanından yazar geçinenlerine kadar hepsi- iki farklı deyişi birbirine karıştırarak, dört gündür tozu dumana kattılar da... İçlerinden «Gelin bir de sözlüğe bakalım» diyecek bir Allah’ın kulu çıkmadı.”
