Siz hiç...

 

Şimdiye kadar yazdıklarım, sizlere gönderdiklerim hep başkalarının yazdığı, beğendiğim yazılardı…

Bu yazım ise bana ait. Kendim yazdım, emin olabilirsiniz…
Bu gün sizinle paylaşmayı düşündüğüm konu, daha çok beni ilgilendiren, ama aslında benim durumumda olan daha bir çok insanın da, aynı duyguları yaşadığına inandığım bir konu…

Siz hiç gurbeti yaşadınız mı?

Ben yaşadım!..

İnsanın yurdunu, memleketini, doğduğu yerleri televizyonda gördükçe neler hissettiğini, “Ah, şimdi orada olsam!”dediğini, bunu derken de ağlamamak için kendini zor tuttuğunu bilir misiniz ?
Mağazalara, marketlere gittiği zaman, reyonlarda gördügü "Türk malı" ürünleri, herkes görsün, hatta alsınlar diye rafların arkalarından önlere çekme cesaretini gösterecek kadar vatanını çok özlediğini de bilir misiniz gurbette yaşayan birinin?

Hele hele bir malın etiketine bakıp da "Made in Turkey" yazısını gördüğünde yüzündeki mutluluğu, gözlerindeki sevinci, yüreğindeki gururu tahmin edebilir  misiniz ?

Ütü yaparken, potluk yapıyor diye tişörtteki etiketi kesmek için, eline makası aldığın da, ama etikette "Made in Turkey" yazısını görüp de kesmekten vazgeçtiğini de bilir misiniz insanın? Bilip de güler misiniz yoksa?
Peki ya bayramlarda?

Televizyonun bizlerdeki  aracılığının ve yakınlaştırıcı rolünün ne kadar büyük olduğunu düşünür müydünüz hiç?

Özlemlerimizi o kutulara sığdırmaya çalıştığımızı ama dar geldiğini?

Milli bayramlarımızda, statlarda yapılan gösterileri, gururdan göz yaşları içinde seyrederken hanginiz benim yerime koyabilir kendini?
Bir Kurban,bir Ramazan Bayramında gurbette olmayı hayal edin….

Hele bir de :

 "Gurbette ömrüm geçecek,bir daracık yerim de yok !

Oturup derdim dökecek bir vefalı yarim de yok!.."çalıyorsa radyoda, ya da televizyonda…Bunun acısını da siz tahmin edin artık...
Siz hiç gurbeti yaşadınız mı?

Ben yaşadım, yaşıyorum, yaşayacağım...

 
Ben de hep bir umut var.
Bir gün nasılsa döneceğime dair...
Ülkemin geleceğine dair, kendime dair...
Sevdiklerime ve sevenlerime dair...
Ayrılanların bir gün kavuşacaklarına dair…
Yaşama dair...

Bir tek şeye karşı umudum yok yalnız, o da  anneme dair...

 

Ama yine de umutluyum, çünkü:
Nasılsa bir gün ben de öleceğim, kavuşacağız...

 

Hatice Çelebi