Türkçe bilmeyen Kürt çocuk

Yakın bir dostum anlattı. Uçağa binmiş İstanbul’a gelmek için. Yanındaki koltuğa da bir kadınla çocuğu oturmuş. Arkadaşım çok dost canlısıdır, üstelik çocuklarla da hemen ilişki kurmayı başarır. Bu özelliğinden dolayı da yanında hep çocuklara verecek küçük bir armağan bulundurur. Bir küçük oyuncak, hayvan figürlerinin olduğu anahtarlıklar, nazar boncukları, çoğu kez de şeker.

Bu arada hatırlarım, bir cinayet sonucu aramızdan ayrılan Üzeyir Garih de cebinde minicik renkli taşlar taşırdı. Bunların uğurlu olduğuna, verdiği kişiye iyilikler getireceğine inanırdı. Bu nedenle tanıştığı bir kişiye mutlaka bu renkli küçücük taşlardan birkaç tane verirdi.

Arkadaşım her zamanki özelliği ile yanında oturan çocuğa ucunda sevimli bir inek takılı anahtarlık uzatmış. Amaç birkaç kelime konuşmak tabii.

Ama çocuk hiç ilgisiz biçimde arkadaşımın suratına bakmış.

Bunun üzerine annesi “Biz Kürt’üz. Çocuğum Türkçe bilmez. Kürtçe bilir, dediğinizi anlamaz” demiş.

Arkadaşım “Kadın bunu öyle bir gururla söyledi ki, sadece gülümsedim, sonra da hiç konuşmadık zaten” dedi. Elbette herkes kendi çocuğuna ana dilini öğretme hakkına sahiptir. Bunu yaparken de elbette gurur duyar. Ancak sırf bir etnik davayı sürdürmek uğruna çocuğuna sadece Kürtçe öğretmek çok akıllıca değil. Eğer resmi dili Kürtçe olan bir devlette yaşıyorsanız sorun yok. Ama bu Kürt çocuğu Türkiye’de yaşıyor. O çocuk belki bir yıl sonra okula gidecek, Kürtçe dilde temel eğitim olmadığına göre nasıl okuyacak?

Yarın büyüyecek, sadece Kürtçe bilerek iş bulması mümkün mü?

Kürt sorununu “Kürtçülük” olarak algılayan ve sözde “kültürel haklar” adına kendileri Türkçe bildikleri halde çocuklarına Türkçe öğretmeyen, onları sadece Kürtçe’ye mahkûm eden anne babalar, o çocuklar büyüyüp de karşılarına geçtiklerinde ve “Benim ne günahım vardı” diye sorduklarında ne cevap verecekler?

Kendini Kürt hisseden herkes kültürel haklarını korumak, ana dilini öğrenmek, kullanmak, öğretmek hakkına sahiptir. Ama bu uğurda çocuklarına sadece Kürtçe öğretirlerse büyük yanlış yaparlar. Benim yazdığım sadece tanık olunan bir örnek. Buna karşın anladığım kadarıyla böyle davranan pek çok Kürt aile var.

Evet, çocuklarınıza Kürtçe öğretin, ama Türkçeyi de bilsinler. Bilsinler ki onlar da iyi okullarda okusunlar, başka yabancı dilleri de öğrensinler, başarılı birer insan olsunlar. Kürt halkının arzuladığı hayata kavuşması için iyi eğitilmiş, yetenekli insanlara ihtiyacı olduğunu herkes bilmeli.